EMBRYONIC WAVES w finale XXXIV Festiwalu Artystycznego Młodzieży

Film "Embryonic waves", stworzony w ramach warsztatów filmowych, został zakwalifikowany do finału XXXIV Festiwalu Artystycznego Młodzieży.

Nominacje XXXIV FAM

Finał festiwalu już 28 kwietnia w Teatrze Groteska w Krakowie.

Kobieta, która pragnęła mężczyzn - recenzja filmu "Nimfomanka" Larsa von Triera

     Ludzie dzielą się na dwa rodzaje – tych, którzy, najpierw obcinają paznokcie u lewej ręki i tych, którzy zaczynają od prawej. Błyskotliwe spostrzeżenie podstarzałego kawalera Seligmana, (Stellan Skarsgård) trafnie oddaje naturę tytułowej Joe (Charlotte Gainsbourg).

     ,,Nimfomanka” bazuje na dialogu rozgrywającym się pomiędzy Seligmanem a, nie wiadomo przez kogo pobitą, Joe. Mężczyzna daje jej schronienie w domu, a ta opowiada mu o chwilach uniesień w ramionach mężczyzn, których w większości porzucała. Wspomina bliską relację z nieżyjącym już ojcem (Christian Slater) i silne, pełne nadziei uczucie do pierwszego kochanka, Jerôme’a (Shia LaBeouf). W jej opowieści nie brakuje również wątków eksperymentowania z własnym ciałem czy wkroczenia na drogę przestępczości. Pomiędzy retrospekcjami, Joe i Seligman wymieniają się metaforycznymi, nierzadko przesiąkniętymi humorem spostrzeżeniami na temat własnych zachowań.

     Mimo zapowiedzi, ,,Nimfomanka’’ nie pokazuje scen, których już nie oglądalibyśmy w kinie. Lars von Trier zdaje sobie sprawę, że najważniejszą częścią scenariusza jest wiarygodne budowanie portretu  psychologicznego bohaterki. To właśnie kobiety zajmują w jego filmach więcej przestrzeni niż mężczyźni. Bliscy współpracownicy Duńczyka mówią, że w każdą postać przelewa część swoich lęków, pragnień lub wzoruje je na wydarzeniach z życia Przykładem tego jest choćby zmagająca się z depresją Justine z ,,Melancholii”.

     Atutem filmu jest wysoki kunszt aktorski grona zaufanych ludzi von Triera. Pewne jest, że reżyserowi ciężko byłoby znaleźć lepszą kandydatkę do roli Joe od Gainsbourg. W końcu mało która ma odwagę i przede wszystkim talent, aby tak zagłębić się w psychikę granej postaci, iż udaje jej się zmanipulować widza, który zapominao tym, że to tylko aktorka. Tworzy ona na ekranie charyzmatyczny i nietypowy duet z sympatycznym Skarsgårdem, podsycając tylko naszą ciekawość, jakie zmiany w nich zajdą, gdy opowieść zostanie skończona. Rozczarowuje natomiast debiutująca modelka Stacy Martin, grająca młodą Joe. Zważywszy na dużą ilość czasu ekranowego, gdzie mogła pokazać swoje możliwości aktorskie, jej bohaterka jest niewyraźna i nijaka.

  
    Jaka jest ,,Nimfomanka”? Niebanalnie zrealizowana, łącząca tragizm sytuacji z absurdalnym humorem  (choćby w rewelacyjnej scenie z Panią H (Uma Thurman)). Momentami drażniąca w niejednoznacznych scenach nawiązujących do ,,Antychrysta” i niezbyt oryginalna, jak na możliwości von Triera. Ale przede wszystkim wzbudzająca w widzu współczucie dla nieszczęśliwej Joe, której jedyną przyjemnością jest jej uzależnienie, dlatego właśnie kibicujemy jej tak, jak w ,,Idiotach’’ kibicowaliśmy Jeppe, próbującemu zatrzymać przy sobie Josephine.

 Ewa Raszpunda, 2c

"Musimy porozmawiać o Kevinie" - recenzja filmu Lynee Ramsay

„Musimy porozmawiać o Kevinie” - gdyby do rozmowy doszło, być może ostatecznie ta historia potoczyłaby się zupełnie inaczej.

Film w reżyserii Lynne Ramsay opowiada o rodzinie. Brzmi banalnie? Cóż, pierwsze wrażenie często bywa mylne. Nie jest to bynajmniej typowa opowieść o grupie krewnych z powtarzającymi się problemami. Film przełamuje konwencję kina familijnego i ukazuje rodzica, jako ofiarę własnego dziecka. Do tego dochodzi brak zrozumienia ze strony współmałżonka, z któremu nie można się szczerze zwierzyć ze swoich zmartwień.

Przez cały film śledzimy koszmar stopniowego łamania charaktery Evy Khatchadourian (Tilda Swinton) i jej ubezwłasnowolnienia przez „jej bliskich” – męża i syna. Niegdyś kobieta niezależna, znana podróżniczka i pisarka, wiąże się z mężczyzną, zachodzi w nieplanowaną ciążę i rezygnuje z dalszej kariery zawodowej by móc opiekować się potomkiem. Okazuje się jednak, że bycie matką nie jest wcale takie proste. Kevin (Ezra Miller) nie jest typowym dzieckiem. Sprawnie manipuluje ludźmi ze swojego otoczenia, szczególnie naiwnym i dziecinnym ojcem (John C. Reily).
                Jest to równocześnie opowieść o nieszczęśliwym dziecku, które nigdy nie było kochane przez matkę. To, że Kevin zachowywał się tak a nie inaczej wynikało z faktu, że tak naprawdę nigdy nie był przez nikogo wychowywany. Ojciec był „dobrym kumplem”, który kupował mu zabawki i grał z nim w gry, nie był dla niego jednak nigdy wzorem, ba! Chłopak owinął go sobie wokół palca i mógł z nim zrobić niemal wszystko. Natomiast matka do tematu rodzicielstwa podeszła jak do hodowli roślin: czytała wiele książek i starała się wcielać zawarte w nich porady w życie. Można powiedzieć, że był jej nieudanym eksperymentem.

          
                Fabuła filmu jest dość przewidywalna. Od początku wiadomo, że miał miejsce jakiś incydent spowodowany przez demonicznego Kevina, przez co jego matka została znienawidzona i wykluczona  przez społeczeństwo. Znów stara się prowadzić normalne życie.
                Ponury nastrój przeszywa i wstrząsa widzem od pierwszych minut. Impresjonistyczne ujęcia i kolorystyka wzbudzają wrażenie niesamowitości i oddają emocje i przeżycia wewnętrzne bohaterów. Wnętrza i scenografia oraz duża symbolika kolorów budują nastrój nierealności. Najbardziej znaczący jest czerwony: czerwone ściany, samochód i dom oblany czerwoną farbą, czerwień pomidorów podczas hiszpańskiego święta – Tomatilli. Zupełnie oderwane i niepasujące do akcji popularne, wesołe piosenki, działając na zasadzie wyraźnego kontrastu dźwiękowego, wzmacniają dodatkowo efekt psychozy. 

                Gra aktorska Tildy Swinton jest niesamowita, a sama aktorka idealnie oddała wszystkie emocje targające duszą Evy. Być może nawet zrobiła to ZA dobrze, gdyż już po pół godziny filmu miałam dreszcze na całym ciele i natychmiast przerwałam seans, a przez dwa kolejne dni przechodziłam stan zbliżony do łagodnej depresji. Do dokończenia go zmusiłam się dopiero po trzech miesiącach. Byłam mocno zaszokowana i wręcz przerażona przedstawioną w nim wizją koszmaru głównej bohaterki. Stanowczo nie polecam go młodym matkom ani kobietom, które w przyszłości planują założyć rodzinę. Podobnie nie radziłabym po niego sięgać osobom o dużej empatii i tendencji to zbytniego „przeżywania” filmów czy książek. Z czystym sercem polecić go mogę natomiast ludziom interesującym się ludzką psychiką oraz gustującym w filmach impresjonistycznych i surrealistycznych.

Barbara Zaczek, 2h

Embryonic waves

"Embryonic waves" to film abstrakcyjny stworzony w ramach warsztatów filmowych. 

Abstrakcjonizm filmowy -  XX w. kierunek awangardowy, który zrywa bezpośrednie więzi pomiędzy ekranem filmowym a światem realnym. Dynamiczny obraz staje się w nim formą czysto wizualną, bezprzedmiotową. (za: Encyklopedią Kina, pod red. Tadeusza Lubelskiego).

Ekipa realizatorska w składzie:
Karolina Kulpa 2c, Oliwia Staszczyk 2h, Kamil Kruk 2c - zdjęcia
Anna Białek 2c - montaż

W filmie wykorzystano utwór "Embryonic waves" Matthew Raetzel'a.
Copyright 2013 Matthew Raetzel. All rights reserved.

Dziewczyna z niesfornym kokiem - recenzja filmu "Życie Adeli" Abdellatifa Kechiche

            

            W czasie oglądania śmiałych scen erotycznych w ,,Życiu Adeli’’ nasuwa się pytanie, w jakim stopniu były one symulowane. Odtwórczyni głównej roli Adele Exarchopoulos zapytana o to odpowiedziała wymijająco, że kiedy bohaterka, którą  gra umiera, nie oznacza to, iż ona też nie żyje. Razem z Leą Seydoux, grającą Emmę były zmuszane przez reżysera  Abdellatifa Kechiche  do kilkugodzinnego, wyczerpującego powtarzania dubli scen uprawiania seksu.  Spowodowało to zresztą  konflikt między aktorkami a twórcą ,,Życia Adeli’’, które skarżyły się na jego metody pracy. Pokłosiem tego jest nagminne przypisywanie obrazowi słowa „kontrowersyjny”. Nie bez powodu – jest to jeden z nielicznych filmów fabularnych, gdzie bliskie ujęcia stosunku seksualnego ocierają się wręcz o pornografię.

             Film Kechiche’go przedstawia losy zaczytującej się w książkach i uwielbiającej każdy rodzaj jedzenia, z wyjątkiem owoców morza, licealistki Adeli. Francuzka ma dużo znajomych, zero problemów z rodzicami i mimo że czasami płacze bez powodu, wydaje się być optymistką. Zaczyna spotykać się z przystojnym Thomasem (Jérémie Laheurte), ale jak zdradza przyjacielowi – nie czuje się z nim do końca szczęśliwa. Szybko kończy tę relację, gdy  w jej życiu  pojawia się niebieskowłosa studentka sztuk pięknych, Emma. Oczytana i inteligentna dziewczyna nie ukrywa przed nią swoich preferencji seksualnych. ,,Życie Adeli’’ ukazuje namiętny związek kobiet rozciągnięty na przełomie kilku lat.

           Proces dojrzewania bohaterek demonstrowany jest przez fryzury, które akurat noszą. Adele mimo wkroczenia w dorosłość nie rezygnuje z ulubionego niesfornego koka. Staje się on symbolem niedojrzałości bohaterki. Mimo tego, że jest starsza, jej postępowanie wydaje się być takie samo jak parę lat wcześniej. Natomiast dobiegająca trzydziestki Emma rezygnuje z zadziwiająco pasującego do niej koloru włosów i wraca do tego naturalnego.

           
           Kechiche buduje atmosferę poprzez konstrukcję obrazu. Film składa się głównie z detalicznych ujęć twarzy Adeli zajmującej większość kadru. Podczas trzygodzinnego seansu widz ma szansę poznać jej każdy szczegół odczytując z niego emocje dziewczyny. Reżyser zastosował ryzykowny zabieg, który jednak zadecydował o sukcesie dzieła. Od Exarchopoulos nie da się oderwać wzroku. Mimo że jest naturszczykiem, z niespotykaną lekkością i wiarygodnością odgrywa silne emocje (jak choćby atak płaczu, gdzie cała jej twarz czerwienieje i zalewa się łzami). Z kolei równie rewelacyjna, enigmatyczna kreacja Seydoux, przypomina Patricię graną prze Jean Seberg w ,,Do utraty tchu”.

 Różnicę pomiędzy bohaterkami Kechiche podkreśla celebrując momenty jedzenia przez rodzinę Adeli spaghetti, czy raczących się ostrygami bliskich Emmy. Podkreśla w ten sposób różne klasy społeczne, z których się wywodzą, a co za tym idzie - także ich odmienne charaktery.

 Jedynym elementem filmu, do którego można mieć zastrzeżenia, są zbyt długie rozmowy na temat literatury. Mimo że dla pewnej części widowni mogą być interesujące, lepszym sposobem poznania Emmy byłoby dowiedzenie się czegoś więcej o jej przeszłości.

Reżyser nie roztrząsa wątku reakcji otoczenia na orientację seksualną, tworzy za to wiarygodną historię związku dwóch kobiet, który nie jest widzowi obojętny.

Ewa Raszpunda, 2c

Recenzja z cyklu: NAJGORSZY FILM "Zmierzch. Księżyc w nowiu"

     Drugiej części Zmierzchu, który cieszył się wielką popularnością wśród widzów, nie można uznać za najlepszy film. 
             Księżyc w nowiu to najciemniejsza faza księżyca, dlatego tytuł kolejnej części sagi „Zmierzch” może sugerować, że film opowiada o najmroczniejszym okresie w życiu Belli (Kristen Stewart). Jeżeliby przyjąć, że Edward jest ukazany jako księżyc, to te słowa wskazywałyby, że wampir nie będzie pojawiał się przez większą część filmu. I faktycznie, Pattinson znika z ekranu na długo. Zabieg ten był błędem, gdyż pozostawiona samej sobie Stewart zanudza widza swoją depresją z powodu jego odejścia (ukochany wyjechał z Forks, oznajmiając Belli, że jej nie kocha). Bella nie wie, że ten porzucił ją ze względu na jej bezpieczeństwo (incydent urodzinowy). Załamanie dziewczyny jest więc logiczne, niestety skutkuje ono znudzeniem widza. Twórcy starali się temu zapobiec, wprowadzając sceny z udziałem wilkołaków. Pomimo iż ten zabieg można uznać za całkiem ciekawy, to i tak rozwlekła opowieść opuszczonej dziewczyny działa usypiająco.

Pogrążonej w cierpieniu Belli stara się pomóc jej przyjaciel z dzieciństwa Jacob Black (Taylor Lautner). Jednak jego postać jeszcze bardziej komplikuje dalsze losy dziewczyny, gdyż on z czasem zaczyna darzyć ją mocniejszym uczuciem. Niektóre sceny, nakręcone przez Chrisa Weitza, mogą sugerować, że ich przyjaźń przerodziła się w coś silniejszego. Jednak nie jest to pokazane wprost.  Sytuacja jest paradoksalna, gdyż Jacob (sympatyczny i dosyć zabawny) to przeciwieństwo poważnego i zatroskanego Edwarda. Sprawa nie jest prosta również dlatego, że Bella nie wie, że skrywa on mroczną tajemnicę. Jako wilkołak musi chronić granic Forks przed wampirami, a więc i przed jej ukochanym.  

Akcja „Księżyca w nowiu” rozwija wątek miłosny. Jednak o ile w pierwszej części „Zmierzchu” miłość daje radość, to w drugiej staje się obsesją. W zasadzie film poświęcony jest zamartwieniu się Belli, pełnej bólu po utraconej miłości, starającej się pogodzić z odrzuceniem. To powoduje u widza przytłoczenie i zmęczenie. „Księżyc w nowiu” pozbawiony jest scen, które oczyściłyby ponurą atmosferę i dodały filmowi lekkości.

Gra aktorska również pozostawia wiele do życzenia. Bohaterami pierwszoplanowymi są: Edward Cullen, który przez większą część filmu jest praktycznie „niewidzialny” dla oka kamery, Isabella Swan, która bez ukochanego wampira u boku może sprawiać wrażenie, iż gra bardziej naturalnie, nie musząc tulić się czule do jego ramienia. Jednak jej udręka w samotności też po pewnym czasie staje się pełna niepotrzebnego patosu. Ostatnim z głównych bohaterów jest Jacob Black, sympatyczny chłopak z poczuciem humoru. Jednak nawet taka postać nie ratuje filmu. Bohaterowie drugoplanowi są mało wyraziści i niechlujnie zarysowani. Ich postacie pojawiają się nagle i równie szybko znikają z ekranu i z naszej pamięci.

Sposób mówienia postaci wydaje się być niezamierzenie komiczny. Zbyt duża dawka patosu przeplatająca się z tragizmem jest tak silna, że niejednokrotnie powoduje uśmiech politowania na twarzy odbiorcy. Wzniosłe słowa bohaterów zamiast wzruszać, śmieszą. Saga „Zmierzch” kierowana jest raczej do nastoletniej publiczności, dla której tak wyszukane słownictwo jest sztuczne.

Sceny walk, rozgrywane pomiędzy wilkołakami, z technicznej strony zrobione zostały wystarczająco dobrze, jednak momentami wydają się zbyt drastyczne. Emanują przemocą, która niekiedy staje się zbyt przerażająca. Efekty specjalne, z pozoru zachwycając metodą wykonania, stają się natarczywe, wizualne chwyty nie trzymają w napięciu. Graficzne mankamenty przyczyniają się do całkowitej kompromitacji filmu.

Jedynie ścieżka dźwiękowa, stworzona przez Alexandra Desplata, zasługuję na pochwałę. Muzyka dobrze komponuje się z fabułą filmu, jednak po dokładniejszej analizie poszczególnych utworów. wydaję się być nieco ironiczna.

„Księżyc w nowiu” zgromadził tłumy wielbicieli. Spowodowane to jest pewnie wielkim szumem medialnym, który wytworzony został przez specjalistów od reklamy. Dodatkowo uroda Roberta Pattinsona, który dla nastolatek jest ideałem wymarzonego chłopaka, przyczynia się do popularyzacji kolejnej części „Zmierzchu” i całej sagi. Wielu nastolatkom kontynuacja sagi podoba się głównie ze względu na urok osobisty Edwarda. Jednakże postać, stworzona przez Stephenie Mayer, nie powinna być głównym powodem obejrzenia tego filmu. Ważne też są wartości, które winna nieść historia opowiedziana w filmie. Niestety „Księżyc w nowiu” nie przekazuje niczego, co mogłoby w nas pozostać po zakończeniu seansu. Uczucie łączące głównych bohaterów, to miłość mało realna. Cóż więc może dać odbiorcy?
                                                                                                                             Anna Sajak, 2c

Poświęcenie – recenzja filmu "Labirynt" Denisa Villeneuve

   

             Keller Dover ma szczęśliwą rodzinę i dobrych przyjaciół. Jego spokojne, poukładane życie wydaje się być niezagrożone. Jedynym problemem, z jakim się boryka, jest spłata kredytu (kto w dzisiejszym świecie nie ma takich problemów?). Sielanka trwa do czasu, gdy w Święto Dziękczynienia zostaje porwana jego córka (wraz z koleżanką). Załamany ojciec widząc nieporadność policji postanawia sam odnaleźć zaginione dzieci. Aby jednak mu się to udało, będzie musiał użyć kilku niekonwencjonalnych sposobów...

             Denis Villeneuve od samego początku buduje atmosferę niepewności. Robi to powoli, stopniowo stawiając coraz więcej pytań, nie dając na nie odpowiedzi. Akcja porusza się naprzód wolnym tempem, jednak sposób prowadzenia filmu sprawia, że cały świat przedstawiony w „ Labiryncie „ mocno wciąga i intryguje. Emocje są budowane głównie za pomocą przygnębiających barw i scen rodem z horroru. Większość wydarzeń ma miejsce nocami, podczas burz i ulew, a niektóre zabiegi przywołują na myśl genialnego twórcę dreszczowców, jakim był Alfred Hitchcock. Denis Villeneuve mądrze i niezwykle precyzyjnie bawi się z widzem, podając mu coraz to nowsze tropy w śledztwie. Z każdą minutą filmu w kręgu podejrzanych jest więcej osób, a wskazówki, kto stoi za porwaniem, nie są jednoznaczne.

             Dynamika filmu opiera się na opozycji dwóch głównych postaci. Jake Gyllenhall świetnie sprawdza się, jako detektyw odnoszący same porażki w śledztwie. Na jego twarzy idealnie rysuje się bezradność i brak pewności siebie. Widać jak Loki gubi się w coraz to nowszych faktach i balansuje na bardzo cienkiej granicy między utratą kontroli, a obiektywnym spojrzeniem na wydarzenia. Rola Huhga Jackmana (Keller), rozdartego między uczciwością a instynktem rodzicielskim ojca, sama w sobie jest mocno intrygująca. To zasługa dobrego scenariusza i umiejętnego prowadzenia aktora.

             „ Labirynt ” z pewnością nie jest typowym amerykańskim kinem akcji, choć posiada cechy gatunku. Nie ma tu jednak strzelanin, wybuchów i pościgów. Inne spojrzenie na schematy historii porwania dziecka przybliża ją w sposób emocjonalny do widzów. Zaczynami się zastanawiać, jakie granice bylibyśmy w stanie przekroczyć, gdy stawką jest życie naszych dzieci. Do czego moglibyśmy się posunąć, aby je odzyskać. Film pozostawia do rozstrzygnięcia wiele istotnych kwesti, nad którymi warto się zastanowić.  

             „Labirynt” łączy suspens, intrygę i dylemat moralny. Biorąc pod uwagę te wszystkie czynniki, zdecydowanie można go tylko polecić. To wyśmienite kino.

Daniel Natkaniec, 1c